شاهکار

.....رفته رفته کارشان به زیر و رو کردن خاطرات کودکی کشید و همین دست آخر دل هایشان را آکنده از غم و اندوه کرد....عادت و زمان دراز چگونه همه چیز را فرسوده و نیست و نابود می کند.فقط چند سالی بس بود تا نقطه ای که آدم در آن کار کرده ,عشق ورزیده و رنج کشیده بود,یکسره از پهنه زمین محو شود.پس چه سود از جوش و خروش بیهوده آدمی هنگامی که باد پشت سر همه آثار و رد پاهای انسان را می روفت و می برد.گذشته تنها گورستان توهمات ماست.از کتاب شاهکار اثر امیل زولا